Title : Change To Change [ TVXQ ]

Part : Chapter 1 ++ Chance Or Destiny++

Auther : "DeArBoYz~TvXq"

Style : Boy's Love [ Yaoi ]

Pairing : Yun / Jae , Mic / Xiah , Changmin

Rating : PG

Category : Romance /ETC.

Auther's Talk : 555+ กลับมาพร้อมกับการหัวเราะสติแตก (กลัวโดนด่าเลยหัวเราะกลบเกลื่อน) ต้องขอโทษจริงๆ นะคะที่ไม่ได้เข้ามาอัพฟิคเลย หนึ่งคือคิดไม่ออก สองกลัวออกมาไม่ดี สามคือไม่ว่าง สี่น้อยใจคนเม้นท์ Blahๆๆๆๆๆ ฯลฯ

แต่ต้องขอบคุณน้องแอมแอม น้องเพอ พี่ดา ณ บ้านเด็กดีที่ทวงฟิคมิอุตลอด ขอบคุณจริงๆ เพราะอย่างน้อยก็รู้ว่ายังมีคนอยากจะอ่านเรื่องเน่าๆของมิอุอยู่ เหอๆ โดยเฉพาะน้องเพอที่เข้ามาเม้นท์เล็กน้อยเป็นการกระตุ้นและคำแนะนำต่างๆในการแต่งฟิค ขอบใจจ้า.....

แต่ต้องขอโทษน้องเพอและพี่ดาอย่างรุนแรง เพราะสัญญาว่าจะอัพ 2 ตอน สุดท้ายเหลือตอนเดียว เพราะภาษาตอนต่อไปมันไม่เข้าตามิอุอ่ะ เลยขอแก้ก่อนนะ (ตอนที่เอามาลงใช่ว่าจะดูดี ก็คนมันไม่เคยอ่า เข้าใจหน่อยน๊า)

[Fic] Change to Change : Chapter 1 ++ Chance Or Destiny ++

++ ณ สนามบินโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ++

--- ท่านผู้โดยสารทุกท่านโปรดทราบ เที่ยวบินที่ Jal 360 จะบินออกเดินทางจากท่าอากาศยานโตเกียวสู่กรุงโซล ประเทศเกาหลี

ในเวลา 10.30 น.เชิญผู้โดยสารทุกท่านเตรียมตัวที่ประตูทางเข้าหมายเลข 4 ด้วยค่ะ ขอบคุณค่ะ---

พลั่ก!!!!...

ตุ๊บ...

ชิทสึเรฌิมัส เสียงทุ่มที่เปล่งออกมากึ่งตะโกนเล็กน้อยระคนกับอาการตกใจ กล่าวคำขอโทษเป็นภาษาญี่ปุ่นสำเนียงเพี้ยนๆแปลกๆ

โอ๊ย.เจ็บชะมัด แจจุงคนสวยที่นั่งรอประกาศเรียกจากทางสนามบินอยู่นาน ตอนนี้กลับลงไปนั่งกองอยู่กับพื้นพลางลูบสะโพกตัวเองป่อยๆ เพราะเหมือนมีแรงหมียักษ์(?)กระแทกชนใส่เค้าเต็มแรงตอนที่เค้ากำลังจะเดินไปขึ้นเครื่อง

หือ...คนเกาหลี? ร่างสูงที่ชนแจจุงขมวดหัวคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัย เมื่อได้ยินคำอุทานเป็นภาษาเกาหลีจากปากสีเชอรี่นั่น

เป็นอะไรหรือป่าวครับ ผมขอโทษนะ ขอโทษจริงๆ ผมไม่ได้ตั้งใจ เสียงนุ่มทุ่มยังคงแสดงความห่วงใย แต่ร่างบางกลับคิดว่าคำขอโทษของอีตานี่ดูไม่จริงใจเอาซะเลย พูดอะไรหลายๆรอบ น่ารำคาญชะมัด -*-

เกลียดคำว่าขอโทษ เกลียดๆๆๆๆที่สุด

......ผมขอโทษแจจุง....

เอ่อ...ไม่เป็นไรครับแจจุงลากน้ำเสียงตอบไปอย่างไม่เต็มใจเท่าไรนัก พร้อมกับลุกขึ้นเก็บของที่ตกอยู่ที่พื้น โดยมีชายหนุ่มช่วยเก็บด้วยใกล้ๆ คุณก็เป็นคนเกาหลีเหรอ ร่างบางเอ่ยถาม ทั้งที่ยังไม่ทันได้เงยหน้ามองเค้าเลยด้วยซ้ำ

ครับ กำลังจะกลับโซลพอดี ผมชื่อ จองยุนโฮ ยินดีที่ได้รู้จักครับ คุณหล่ะ ยุนโฮยื่นมือหมี เอ๊ย มือหนาออกไปตรงหน้าแจจุงเพื่อจะทำความรู้จัก

แจจุงค่อยๆเงยหน้าขึ้นจะตอบคำถามนั่น แต่หน้าใสๆของแจจุงก็ออกสีแดงระเรื่อทันที เมื่อได้เห็นบุคลิกของชายหนุ่มเบื้องหน้าเต็มๆ ตาพร้อมรอยยิ้มละลายใจ(สาว)ที่ร่างสูงส่งมาให้

ชื่อค..คิมแจจุง ย..ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน น้ำเสียงหวานๆเอ่ยออกมาอย่างตะกุกตะกักขาดๆ หายๆ มือที่ยื่นออกไปสัมผัสกับมือหนาดูสั่นนิดๆ ก็มันตื่นเต้นนี่นาคนเกาหลีมีหน้าตาดีแบบนี้ด้วยเหรอ -*- นายจะบ้าเหรอคิมแจจุง มันก็ต้องมีสิ นายไม่เคยสังเกตเองต่างหากเล่ามัวแต่ทำงาน วุ่นจะตายคงมีเวลามานั่งสังเกตหรอก แต่ว่าอีตานี่ดูดีจริงๆนะ

รูปร่างสูงโปร่ง ผิวขาวเหลือง ผมสีน้ำตาลเข้มระต้นคอ ริมฝีปากหยักได้รูป สุขุม มีเสน่ห์

เอ่อ...สรุปง่ายๆ คือหล่ออ่ะ >.<

.

.

.

++ บนเครื่อง Jal 360 สู่ประเทศเกาหลี ++

หลังจากทำความรู้จักกันเรียบร้อย ทั้งสองคุยกันต่อหลายเรื่องจนรู้ว่าบินไฟท์เดียวกันและที่นั่งก็อยู่ติดกันซะด้วย อะไรมันจะบังเอิญขนาดนี้

ผมคุ้นหน้าคุณจัง จองยุนโฮเหรอ? ...อืม แจจุงทำตาแป๋วเหมือนนึกอะไรออกบางอย่าง อ๋อ.....คุณเป็นนายแบบนี่ ผมนึกออกแหละ ที่ถ่ายโฆษณาน้ำหอมผู้ชายของ CK ตัวล่าสุดใช่ไหม?

เอ๋!!! นี่ผมดังขนาดนั้นเลยเหรอ ว่าแต่ผมเพิ่งรู้นะเนี่ยเจ้าของร้าน YJ Bakery ที่ขายดีที่สุดในโซล คือคุณนี่เอง...คิมแจจุง แม่ผมเค้าชอบขนมร้านคุณมากเลยนะ ผมเคยทานบูลเบอรี่ชีสพายร้านคุณด้วย แม่ผมซื้อมาเลยขโมยทานหน่ะ 555+ แต่ว่าอร่อยจริงๆ แหละ รสชาติกำลังพอดีไม่หวานมาก มิน่าแม่ผมถึงชอบ เพราะท่านไม่ชอบทานหวาน ร่างสูงยกนามบัตรที่คนสวยส่งให้พลิกดูไปมา ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ออกมาอย่างไม่รู้ตัว

ตัวก็ออกจะโตเท่าหมีแต่เวลาพูดถึงคุณแม่ทำท่าเหมือนเด็กอายุ 5 ขวบ น่ารักดีแหะ ร่างบางนึกในใจกับท่าทางของยุนโฮที่ดูมีความสุขเวลาที่พูดถึงคุณแม่ของเค้า

ผมเคยขับรถไปซื้อเองด้วย แต่ไม่ทันได้ซื้อหรอก แค่เห็นคนที่มารอเข้าคิวซื้อก็กลัวแล้ว ไม่ไหวๆ เยอะจนผมคิดว่าถ้าขืนรอ ผมได้กลับบ้านเช้าอีกวันแหงเลย 555+ เจ้าหมี(ไม่)น้อยที่พูดถึงร้านขนมของร่างบางอย่างอารมณ์ดี ทำให้คนสวยรู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก

คุณก็พูดซะเว่อร์เลย ร้านผมไม่ได้คนเยอะขนาดนั้นซะหน่อย แต่ดีจังเลยที่คุณกับคุณแม่ของคุณชอบ ผมจะมีความสุขมากถ้าลูกค้าของผมชอบขนมที่ผมทำ ผมทำขนมทุกชิ้นด้วยความรักเลยน๊า เอาอย่างนี้...ถ้ามีโอกาสแวะมาที่ร้านสิ ผมเลี้ยงเองแถมเครื่องดื่มสุดพิเศษให้ด้วยนะ

จริงอ่ะ...อย่าลืมที่พูดหละกัน เดี๋ยวผมจะไปทวงทุกวันเลย 555+

ได้ๆครับ ยินดีต้อนรับทุกเมื่อ แต่ไม่ฟรีทุกมื้อนะ

อ้าว -*-

555+ ฟรีครับฟรี ผมล้อเล่นน่า

BlahBlah!@#$%^&*()+!@#$%^&*()+

แล้วบทสนทนาของคนทั้งสองก็ยังคงดำเนินต่อไปตลอดการเดินทาง

ไม่น่าเชื่อทั้งๆที่เพิ่งเคยพบกันแท้ๆ อาจจะเป็นเพราะความบังเอิญก็ได้มั้ง

มาเจอกันที่ญี่ปุ่น

เป็นคนเกาหลีเหมือนกัน

พูดภาษาเดียวกัน

แถมบินไฟท์เดียวกัน

ที่นั่งยังติดกันอีกต่างหาก -*-

แต่แน่ใจหรือว่านี่คือความบังเอิญ

ไม่ใช่ลิขิตของพระผู้เป็นเจ้า

ถึงทำให้เค้าทั้งสองคนได้มาพบกันแบบนี้

คิมแจจุง-จองยุนโฮ

~~ C ------ h ------ A ------ n ------ G ------ e ------ 2 ------ C ------ h ------ A ------ n ------ G ------ e ~~

++ 2 อาทิตย์ก่อนที่ประเทศญี่ปุ่น ++

......พี่ยุนโฮดีใจกับจุนซูไหม? จุนซูกำลังจะแต่งงาน......

......อะไรนะ? แต่งงาน!!!!!......

......อืม ใช่ จุนซูกำลังจะแต่งงาน พี่ยุนโฮต้องเป็นเพื่อนเจ้าสาวให้จุนซูด้วยนะ.......

.......ได้สิ ยินดีด้วยนะ......

อะไรกัน!!! นายไปรักคนอื่น แต่งงานกับคนอื่น แล้วบอกว่าชั้นเป็นแค่เพื่อนเจ้าสาวงั้นเหรอ

ชั้นจะทำอย่างนั้นได้ไง ในเมื่อชั้นรักนายแบบคนรักมาตลอด เฝ้ามองนายมาตลอด 6 ปี

น่าขำชะมัด ชั้นเจ็บปางตายอยู่แล้ว นายเคยรู้บ้างไหม

ทำไมๆ เพราะอะไรนายถึงทำกับชั้นแบบนี้

เพราะชั้นบอกรักนายช้ากว่าหมอนั่นใช่ไหม...คิมจุนซู

ร่างสูงนั่งดูแสงไฟที่ประดับบนต้นไม้ตามถนนสายต่างๆ ในวันฉลองเทศกาลวันขึ้นปีใหม่ของญี่ปุ่น ม้านั่งสีเขียวแก่ใกล้ระเบียงชั้นบนสุดของหอคอยดูดาวใจกลางเมืองโตเกียว ตอนนี้กลายเป็นที่พักใจช้ำๆ ชั่วคราวของชายคนนี้ ในมือหนามี I-Pod รุ่นใหม่กำลังบรรเพลง Hug เป็นเวอร์ชั่นภาษาอังกฤษเบาๆ

I touch you and kiss you and hold you to feel but in dream

พี่จะอยากกอดนาย จูบนาย สัมผัสนาย แต่ตอนนี้พี่คงได้แค่ฝัน

แค่ฝันเท่านั้น

คิดถึงร่างเล็กหน้าตาน่ารักที่เค้าเคยห่วงใย คิดถึงเหลือเกิน แต่เค้าก็หนีมาที่นี่ มาเพื่อล้างความทรงจำที่แสนเศร้าออกไปจากใจ ก่อนที่เค้าจะต้องกลับไปเผชิญกับความจริง คนตัวเล็กที่รักเค้ามากมายจะเปลี่ยนไปเป็นของคนอื่น ไม่ใช่เค้า.จองยุนโฮ

ฮึกๆ....ขอโทษ...แค่นี้ใช่ไหมที่คุณให้ผมได้ ผมไม่ต้องการคำขอโทษ ได้ยินไหมมมมมมมมมมมมม

ร่างสูงหลุดจากภวังค์ทันทีเมื่อได้ยินเสียงตะโกนของใครบางคนอีกด้านนึงของหอคอย เสียงนั้นหวานใส แต่ฟังดูเศร้า ผิดหวังไม่ต่างจากเค้าเลย ที่สำคัญคงหนีอะไรสักอย่างมาเหมือนเค้าแน่ๆ เพราะที่นี่คือญี่ปุ่น แต่คนๆนี้กลับพูดภาษาเกาหลี เค้าดูบอบบาง น่าถนุถนอมเหมือนผู้หญิง

ผมสีดำเงา ผิวขาว ปากดูอิ่ม จมูกโด่งเป็นสัน นัยน์ตาเศร้า แม้ว่าจะอยู่ในความมืดและมองเห็นไม่ชัด

แต่ความรู้สึกบอกได้ว่าคนๆ นี้ต้องสวยมากๆ ถึงแม้จะเป็นผู้ชายก็ตาม!!

~~ C ------ h ------ A ------ n ------ G ------ e ------ 2 ------ C ------ h ------ A ------ n ------ G ------ e ~~

Auther's Talk : Part นี้อาจจะงงเพราะมันกลับไปกลับมาอยู่นั่นแหละ แต่ถ้าอ่านดีๆจะเข้าใจนะคะ ภาษาอาจจะแข็งไปบ้าง เพราะเป็นเรื่องแรก แต่มิอุสัญญาว่า part ต่อไปๆ จะทำให้ดี ภาษาสวยขึ้น(มั้ง) หรืองงกว่านี้อีกหว่า หุหุ ไม่รู้เหมือนกัน เป็นฟิคเรื่องแรกนะคะ ยังไงก็ฝากทุกคนด้วย เข้ามาอ่านแล้วช่วยๆเม้นท์หน่อยนะ ขอกำลังใจนิดนึง ไม่ยากหรอกเนอะ เม้นท์สำคัญกับคนแต่งนะคะ ไม่ต้องล๊อกอินก็เม้นท์ได้ไม่ลำบากหรอก ดีไม่ดีตรงไหนบอกได้นะคะ อยากให้จบเศร้า เหงา ซึ้ง สุข บอกได้ มิอุจัดให้ตามใจคนอ่านเสมอ พลอตของมิอุเปลี่ยนตามคนอ่านค่า ^^ วันนี้ไปก่อนน๊า...จะไปแต่ง Part 2 ต่อ....บะบาย จุ๊บๆๆๆ

edit @ 2007/06/27 19:00:23